Ortodoncja

Jeżeli mały pacjent straci zęby mleczne zbyt wcześnie, może to prowadzić po powstania wad zgryzu. Obecność mleczaków nie jest przypadkowa – są one konieczne, aby stałe zęby wyrosły prawidłowo.

O prawidłowym zgryzie mówimy wtedy, kiedy zęby szczęki i żuchwy stykają się ze sobą, a ściślej, kiedy każdy ząb styka się z dwoma zębami przeciwległej szczęki, a także, kiedy zęby górne nieznacznie wystają poza dolne, znajdujące się w żuchwie (wyjątkiem są górne trzonowe trójki, oraz dolne środkowe siekacze – one stykają się tylko i wyłącznie z jednym zębem).

Z kolei o wadzie zgryzu mówimy wtedy, kiedy ustawienie zębów jest inne od ogólnie przyjętego wzorca.
Wszelkie wady tudzież odstępstwa od normy można zauważyć po nierówno ustawionych zębach w łukach. Bardzo często krzywy zgryz mylony jest z krzywymi zębami – otóż jest to jakże mylna interpretacja, bowiem są wady zgryzu, gdzie zęby są proste, a szczęka i żuchwa nie pasują do siebie.

Przyczyny wad zgryzu mogą mieć charakter wrodzony lub nabyty, nie mniej jednak blisko 80% wszystkich wad zgryzu powstaje w przeciągu pierwszych kilku lat życia dziecka – są nabyte. Wyróżniamy wiele przyczyn kształtowania się i tym samym powstawania wad zgryzu, a są nimi m.in.:

• używanie nieprawidłowych smoczków (zbyt długotrwałe ich używanie)

• ssanie kciuka

• próchnica

• oddychanie przez usta

• niewłaściwy sposób karmienia dziecka – butelka, papki

• uwarunkowania genetyczne


Ze wszystkich wymienionych przyczyn najczęstszą z nich jest próchnica, która coraz częściej dotyczy nawet 3-letnich dzieci, bardzo często rodzice nie przywiązują zbyt wielkiej uwagi do pielęgnacji zębów swoich pociech. Jest to duży błąd, bowiem zbyt wczesna utrata zębów mlecznych prowadzi do zaburzeń pracy żuchwy i szczęki – ich wzrost ulega zahamowaniu, a wyrzynające się po kilku latach zęby stałe nie mają miejsca na wyrżnięcie i w konsekwencji rosną krzywo.

Zapobieganie wadom zgryzu

• ograniczenie pozostawiania smoczka w buzi dziecka – do pierwszego roku życia zalecane jest całkowite oduczenie dziecka korzystania z niego

• wczesne odstawienie butelki – podawajmy pokarmy łyżeczką, zaopatrzmy dziecko we własny mały i kolorowy kubeczek

• przed pierwszym rokiem życia włączajmy do diety dziecka produkty wymagające gryzienia

• regularne wizyty w gabinecie stomatologicznym zapobiegające ich przedwczesnej utracie (przegląd, fluoryzacja, lakowanie czy lakierowanie).

 

Wyróżnia się 7 podstawowych wad zgryzu:

  1. Zgryz otwarty – brak kontaktu dolnych zębów z górnymi w płaszczyźnie pionowej
  2. Zgryz głęboki – zęby górne zakrywają zęby dolne powyżej przyjętej normy
  3. Tyłozgryz – cofnięcie żuchwy w stosunku do zębów szczęki
  4. Przodozgryz – nadmiernie wysunięta żuchwa ku przodowi
  5. Zgryz krzyżowy – odwrotne zachodzenie zębów
  6. Stłoczenia – zęby położone na zewnątrz, lub do wewnątrz w stosunku do sąsiadujących z nimi zębów (brak miejsca w łukach)
  7. Zęby odseparowane – zęby nie kontaktują się ze sobą (charakterystyczne „szpary” między zębami).

Oczywiście możliwe jest skojarzone występowanie wad. I każde dodatkowe powikłanie w większy sposób ogranicza możliwości pomocy.

Czasami konieczny jest „akceptowalny kompromis”.  To pojęcie oznacza, że u osób z zakończonym wzrostem można zaproponować kompromisowy, najmniej inwazyjny plan leczenia. Inne są cele leczenia dzieci, zupełnie inne osób dorosłych. Współcześnie uważa się, że w ramach partnerskich relacji pacjent lekarz decydującą rolę odgrywa „główna skarga chorego”. W razie problemów decyzyjnych co do planu leczenia, ma to decydujące znaczenie. Założenie aparatu jest jednym
z działań, które przyczyni się do zachowania przez dziecko zdrowia. Badania dowodzą, że osoby, które skorzystały z takiego leczenia wyglądają lepiej i czują się pewniej. Żyją dłużej i są statystycznie mniej narażone na choroby sercowo-naczyniowe. Aparat ortodontyczny nie jest zastrzeżony dla dzieci.
20% pacjentów leczonych ortodontycznie to osoby w wieku powyżej 18 lat.

Większość dorosłych decyduje się na leczenie z powodu niezadowolenia ze swojego wyglądu. Ortodonta sprawi, że uśmiech będzie wyglądał wspaniale! Przez resztę życia. Pomyśl, jak przyczyni się do poprawy Twojego życia towarzyskiego.

Krzywe zęby trudniej jest czyścić i ścierają się one nierównomiernie. Z powodu trudności w doczyszczeniu występują zapalenia przyzębia i próchnica zębów. Ostatecznie dochodzi do utraty uzębienia. Leczenie ortodontyczne może zapobiec takim problemom. Pamiętajmy też, że jama ustna jest początkiem przewodu pokarmowego a przeżuwanie jest pierwszym etapem trawienia, a zaburzenia tego procesu wpływają negatywnie na pracę układu pokarmowego. Im ciężej pracuje układ trawienny, tym szybciej się starzeje. Leczenie ortodontyczne może zapobiec przedwczesnemu starzeniu się układu pokarmowego.

 

Przebieg leczenia ortodontycznego:

Podczas pierwszej wizyty badam Pacjenta, sprawdzam warunki zgryzowe, stan zębów, błony śluzowej, stawów skroniowo - żuchwowych, tor oddychania oraz dolegliwości ze strony narządu żucia, głowy, szyi i karku.

Przeprowadzam generalnie ocenę kompleksową: czy w jamie ustnej zmieszczą się wszystkie zęby, czy zęby górne i dolne są równe po zwarciu szczęk, czy występują wychylenia lub przemieszczenia, czy występują ubytki w uzębieniu, czy występują inne problemy (np. z oddychaniem lub ze stawem skroniowo - żuchwowym). Pierwsza wizyta jest całkowicie bezbolesna

Zapoznaję się z oczekiwaniami pacjenta, udzielam wstępnych informacji o istniejącej wadzie zgryzu oraz przewidywanej metodzie leczenia.

Po tej wizycie wykonuje się także zdjęcia rentgenowskie. Najczęściej są to dwa zdjęcia: pantomograficzne i boczne czaszki (cefalometryczne).

Zdjęcie pantomograficzne daje informację o stanie korzeni, ubytków, stawu skroniowo-żuchwowego oraz o potencjalnych powikłaniach, takich jak dodatkowe zęby.

Obrazy z zdjęcia cefalometrycznego są źródłem informacji o fizjologii wzrostu jamy ustnej i ukształtowaniu zgryzu. Są one niezbędne do przeprowadzenia pomiarów potrzebnych do zaplanowania leczenia.

Procedura ustalenia zwarcia:

Pacjent zagryza arkusz specjalnego wosku. Na wyciskach widoczne jest ustawienie zębów górnych względem dolnych.

Wykonywanie wycisków przestrzennych: Lekarz wprowadza do jamy ustnej pacjenta łyżkę z masą alginatową. Forma ta umożliwia odlanie modelu uzębienia, na której dokładnie widoczne są jego cechy. Zabieg ten wykonywany jest dwukrotnie - na zębach górnych i dolnych.

Modele i zdjęcia rentgenowskie konieczne są do szczegółowego zaplanowania leczenia ortodontycznego.

Na drugiej wizycie po przeprowadzeniu analizy modeli, radiogramów oraz fotografii Pacjentowi przedstawiony zostaje plan leczenia ortodontycznego oraz przewidywane szacunkowe koszty leczenia oraz ogólny harmonogram wizyt. Wspólnie z Pacjentem wybiera się dogodną metodę leczenia, spełniającą jego oczekiwania. Pacjent informowany jest o zmianach jakie zachodzących podczas leczenia ortodontycznego. Dotyczy to nie tylko zmian w ustawieniu zębów ale także zmian zachodzących w uśmiechu oraz w rysach twarzy.

Jeżeli plan leczenia zastanie zaakceptowany, na kolejnej, trzeciej wizycie może zostać założony aparat ortodontyczny.

Pacjent informowany jest o zaleceniach dotyczących danego aparatu oraz o właściwej higienie jamy ustnej.

Wizyty kontrolne odbywają się w odstępach około 6 tygodniowych.

Po zdjęciu aparatów stałych rozpoczyna się faza leczenia zwana retencyjną.

Czas leczenia aparatem stałym zależy  od wady zgryzu i liczby przemieszczanych zębów. Standardowe leczenie trwać może od 1,5 do 2,5 roku.

Prowadzenie leczenia ortodontycznego bez wykonywania badań rentgenowskich jest niedopuszczalne. Rezygnacja z nich to proszenie się o kłopot.

Istnieje wiele systemów aparatów ortodontycznych. Ja stosuję system Roth 22. Można go używać zarówno w aparatach metalowych, szafirowych jak i porcelanowych.

Zazwyczaj stosuje się zamki metalowe, współczesne systemy niskoprofilowe o łagodnie zaokrąglonych krawędziach pozwalają zaproponować pacjentom wygodne rozwiązanie, do którego łatwo się przyzwyczaić. W porównaniu do zamków ceramicznych są o połowę mniejsze. Z tego powodu przenoszą mniejsze siły i okres adaptacyjny według mnie jest jednym z łagodniejszych.

Mniej widoczne są zamki porcelanowe. Są mleczno-białe, zlewające się z kolorem zęba.

Posiadamy także zamki niemal niewidoczne na zębach - szafirowe. Jest to materiał praktycznie przezroczysty. Jednak są trochę większe i ich krawędzie są wyraźnie wyczuwalne. Zamki szafirowe, wytwarzane z czystego monokrystalicznego szafiru, są bardzo przezroczyste. U kogoś o śnieżnobiałych zębach wyglądają one najlepiej, ponieważ nie są widoczne na tle zębów. Jeśli jednak zęby mają odcień żółtawy, zamki szafirowe są bardziej widoczne niż ceramiczne.

Jak powtarzam swoim pacjentom – aparat ortodontyczny  sensacją towarzyską i tak będzie przez tydzień, potem znajomi się przyzwyczają. W ten sposób wiele pacjentek tak polubiło swój aparat, że nie chce się z nim rozstać i wiele razy przekładają termin demontażu.

Zalecenia pozabiegowe:

Po założeniu aparatu przez kilka dni pacjent może odczuwać  dolegliwości bólowe, szczególnie podczas gryzienia. Największe nasilenie objawów występuje dzień po założeniu aparatu stałego. W ciągu trzech czterech dni dolegliwości ustępują. W trakcie leczenia nigdy nie zdarzą się dolegliwości o takim nasileniu, jak bezpośrednio po założeniu aparatu. Z tego powodu, często pełną aktywację aparatu dokonuje się podczas pierwszej wizyty kontrolnej po ustąpieniu większych dolegliwości. Do czasu ustąpienia objawów zaleca się spożywanie miękkich pokarmów.

Po założeniu aparatu można jeść prawie to samo, co zwykle.
Jedynym poważnym ograniczeniem jest to, że bezpośrednio po założeniu aparatu pacjent może odczuwać ból, więc w pierwszym tygodniu powinien wybierać pokarmy miękkie. Później można zazwyczaj powrócić do normalnej diety. Nie zalecane jest żucie gumy. Guma może zaczepić się o część aparatu i odłączyć ją. Ponadto cukier zawarty w gumie może gromadzić się pod aparatem i wywoływać próchnicę. Zalecamy generalnie unikanie pokarmów twardych, kleistych i chrupiących. Krówka, toffi, czy orzechowa masa batonu może przykleić się do aparatu i oderwać go od zębów. Należy również zachować ostrożność podczas jedzenia pokarmów chrupkich, takich jak marchew, jabłko, czy twarda bułka.

W celu utrzymania właściwej higieny w trakcie leczenia ortodontycznego należy szczotkować zęby oraz elementy aparatu po każdym posiłku. Zalecane jest także profesjonalne oczyszczenie oraz fluoryzacja zębów wykonywana w gabinetach stomatologicznych. Powinny się odbywać raz na kwartał. U pacjentów z podatnością na próchnicę lub słabą higieną nawet częściej. Niestaranna pielęgnacja aparatów stałych stanowi ryzyko rozwoju próchnicy oraz powstaniu trwałych śladów na zębach!

W przypadku podrażnienia błony śluzowej policzków i warg przez elementy aparatu stałego stosuje się wosk lub silikon ochronny, który przykleja się do aparatu.

Początkowo występować może bolesność warg. Pomaga przepłukiwanie ust ciepłym roztworem sody, urazy zagoją się w ciągu tygodnia. Po prostu nabłonek śluzówki robi się nieco grubszy. Później ból może pojawiać się okazjonalnie – na przykład w wyniku urazu. Ewentualne zranienia powinny się jednak szybko goić. Jeśli ból jest bardzo nasilony w pierwszym tygodniu, na aparat można nakładać wosk chroniący wewnętrzne powierzchnie warg.  W przypadku przedłużających się dolegliwości bólowych zaleca się łagodne środki przeciwbólowe.

 

Leczenie ortodontyczne dorosłych

Wiele osób nie skorzystało z aparatu w młodości z powodu zbyt wysokich kosztów lub niedostępności odpowiednich technik. Obecnie nie są zadowolone ze swojego wyglądu. Teraz mogą sobie pozwolić na leczenie i chcą rozwiązać swoje problemy. Są też takie osoby, które poddane zostały w młodości leczeniu, lecz nie nosiły retainera do wieku ustania wzrostu. Doprowadziło to do tego, że ich zęby są teraz nieco skrzywione, Teraz również takie osoby nie są zadowolone ze swojego wyglądu i decydują się na aparaty. Aż jedna czwarta zabiegów ortodontycznych przeprowadzana jest aktualnie u dorosłych. To duża zmiana w porównaniu z okresem sprzed 20 lat, gdy leczone były tylko dzieci.

Leczenie ortodontyczne osób dorosłych jest zwykle ściśle związane z działaniami w zakresie profilaktyki i leczenia chorób przyzębia.

Dlatego unikalne skojarzenie specjalizacji w dziedzinie stomatologii dziecięcej i periodontologii w połączeniu z doktoratem z profilaktyki, które posiada dr Senator dają Pacjentowi i jego Rodzinie kompleksowe, bezpieczne rozwiązanie problemów stomatologicznych nieosiągalne w innych gabinetach.

 Wady zgryzu mogą znacznie wpływać na pogłębianie się problemów z dziąsłami, a dorośli są szczególnie podatni na tego rodzaju zmiany. Przykładowo stłoczenie zębów wywołuje nadmierne ich ścieranie, próchnicę, przeciążenia w obrębie przyzębia i kości. Powoduje to zaostrzenie przebiegu choroby przyzębia. Dlatego często u pacjentów dorosłych przeprowadza się leczenie periodontologiczne równolegle do leczenia wad zgryzu. Skutkiem nieleczonych wad zgryzu mogą być także problemy z przeżuwaniem, silny ból w okolicy szyi i skroni, a nawet utrata zębów.

Leczenie za pomocą aparatu stałego pozwala uzyskać prawidłowe ustawienie zębów, a co za tym idzie zlikwidować przeciążenia często prowadzące do uszkodzeń dziąseł. To sprawi, że pacjenci cieszyć się będą mocnymi zębami i zdrowymi dziąsłami.

Korzyści wynikające z leczenia ortodontycznego w wieku dorosłym są wielopłaszczyznowe. Leczenie pozwala zachować zdrowe zęby oraz dziąsła i daje możliwość skutecznej odbudowy. Największą zaletą dla pacjentów pozostaje jednak piękny uśmiech, którym bez skrępowania możemy obdarzać swoich najbliższych.

Różnice pomiędzy leczeniem dorosłych i nastolatków są niewielkie.

Leczenie prowadzone jest w zasadzie tak samo, z kilkoma niewielkimi różnicami. Jedną z nich jest dłuższy czas leczenia. Im starszy organizm, tym wolniej przebiega rekonwalescencja. Oznacza to konieczność zachowania większej ostrożności. Ortodonta wciąż może regulować położenia zębów, lecz proces ten musi zostać spowolniony, by pozostawić więcej czasu na ustabilizowanie się sytuacji. Druga różnica polega na tym, że trudniejsze jest takie rozszerzenie kości, by zmieściły się wszystkie zęby. W części dotyczącej nastolatków stwierdziliśmy, że w okresie wzrostu kości szczęki są plastyczne. Jeśli szczęka jest za mała, by zmieściły się zęby, ortodonta może ją w pewnym stopniu rozciągnąć. Po ustaniu wzrostu kości twardnieją, a rozszerzenie ich staje się trudniejsze. W celu uzyskania niezbędnej przestrzeni konieczne więc bywa usunięcie jednego lub dwóch zębów stałych. Leczenie jest jednak wciąż skuteczne. Przebiega po prostu wolniej. Częstym problem zniechęcającym do leczenia ortodontycznego dorosłych jest akceptacja otoczenia. Większość dorosłych zaakceptuje decyzję innej osoby, która postanowiła o siebie zadbać. Jak zawsze powtarzam Pacjentom: Sensacją towarzyską i tak to będzie przez tydzień, potem nikt nie będzie aparatu zauważał. Dzięki dostępności różnych modeli aparatów, a w tym bezbarwnych i kosmetycznych, pacjent wygląda doskonale i jego otoczenie może nawet nie zauważać faktu noszenia aparatu. Noszenie aparatu przez osobę dorosłą jest przyjmowane jako sygnał, że osoba inwestuje w siebie, pozytywnie chce siebie zmienić. Obecna wiedza ortodontyczna pozwala na leczenie większości przypadków dorosłych nawet z chorobami przyzębia.

Dostępne są aparaty tradycyjne i nowoczesne, bardziej stylowe. Pełne leczenie ortodontyczne trwa najczęściej od dwóch lat do dwóch i pół roku. Czas ten może być dłuższy w przypadku złożonym lub jeśli pacjent nie przestrzega zaleceń.

Należy pamiętać, że zęby muszą być zdrowe i czyste przed konsultacją. Niektórzy pacjenci i ich rodzice nie radzą sobie z ilością informacji wynikających z pierwszej wizyty. Zadanie to ułatwi zapoznanie się z treścią naszej strony.

Podczas wizyty montażowej do trzonowców dokleja się rurki, zamki do zębów przednich i bocznych, a następnie zakłada się  łuk ortodontyczny. W zależności od przypadku, montaż aparatu trwa od jednej do dwóch i pół godziny. Dla większości pacjentów montaż aparatu jest bezbolesny. Pacjent może początkowo odczuwać dyskomfort związany z ocieraniem się aparatu o wargi i początkiem przemieszczania się zębów. Aparat jest najczęściej przyklejany bezpośrednio do zębów. Klej jest całkowicie nieszkodliwy w razie połknięcia. W ciągu pierwszego tygodnia odczuwany może być ból. Najbardziej nasilony jest pierwszego dnia po założeniu. W ciągu kilku dni zmniejsza się. Należy dobrać odpowiednią dietę, unikając pokarmów twardych. Po tygodniu można funkcjonować bez ograniczeń. U osób wrażliwych problemy z nagryzaniem, szczególnie w zębach silnie przemieszczonych może trwać dłużej.

Na początku leczenia zęby ulegają dużym przemieszczeniom. Koniec łuku wychodzi niekiedy poza pierścień, co grozi urazem. W takiej sytuacji należy jak najszybciej udać się do gabinetu i poprosić o przycięcie łuku. 

Leczenie ortodontyczne aparatem stałym polega na rozciąganiu kości szczęki i odpowiednim przemieszczaniu zębów. Próba dokonania tego za jednym razem byłaby zbyt bolesna, a ponadto groziłaby uszkodzeniem korzeni zębów. Powolne „prostowanie” zębów pozwala uniknąć bólu i nieodwracalnych powikłań.

Zęby muszą jednak zostać przemieszczone. Przesuwają się one odrobinę po każdej regulacji. Czeka się następnie na utrwalenie się tego przemieszczenia zębów, kości i dziąseł, a następnie ponawia regulację. Niekiedy po aktywacji aparatu odczuwa się dolegliwości ale na szczęście nie trwa on długo.

Po zakończonym leczeniu ortodontycznym aparat jest zdejmowany. Wykonuje się po aparacie górnym płytkę retencyjną a po aparacie dolnym rencję przyklejaną na stałe. Retainer przytrzymuje zęby w docelowych położeniach po zdjęciu aparatu.

Zdejmowanie aparatu stałego przeważnie nie boli. Zdjęcie zamków jest łatwe.

Osobom noszącym aparat zaleca się mycie zębów rano i wieczorem oraz po każdym posiłku.

Ból przy myciu występować może w pierwszym tygodniu noszenia aparatu. Doskonale jednak sprawdza się irygator wodny. Dostępne są również specjalne szczoteczki i nici przeznaczone dla osób noszących aparaty. Dodatkowych informacji udzielamy bezpośrednio po założeniu aparatu.

Jeżeli pod aparatem rozwinie się próchnica to widoczne ubytki uzupełni dentysta. Jeśli ubytek znajduje się pod aparatem, przed wypełnieniem konieczne jest zdjęcie fragmentu aparatu.

Ponieważ pacjent z alergią wymaga zawsze szczególnego traktowania, informacje o alergiach przekazać należy podczas pierwszej wizyty. Istnieje pewne ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych na materiały ortodontyczne.

Rozróżniamy generalnie dwa rodzaje alergii na wyroby ortodontyczne: alergia na nikiel, chrom i miedź oraz alergie na lateks. Te pierwsze są częste, lecz generalnie niegroźne. Alergia na lateks występuje rzadziej, lecz może zagrażać życiu.

O rozszczepie tylnym kręgosłupa należy koniecznie poinformować ortodontę przed rozpoczęciem leczenia. Pacjenci cierpiący na to schorzenie są szczególnie podatni na alergię na lateks klasy 1. Jest ona bardzo niebezpieczna, a może nawet prowadzić do śmierci.Należy upewnić się, że ortodonta stosuje materiały nie zawierające lateksu.

Alergia na nikiel, chrom i miedź  występuje u 1-3 % osób leczonych ortodontycznie. Najczęstsze objawy to ogólne zapalenie jamy ustnej i zapalenia miejscowe w punktach stykania się zamków ze skórą. Utrzymywanie się bólu w jamie ustnej przez czas dłuższy niż 2 tygodnie od założenia aparatu lub wystąpienie niedrożności kanałów usznych świadczyć może o uczuleniu na metale zawarte w aparacie.

Stwierdzono, że u niektórych pacjentów uczulenie pojawia się dopiero podczas leczenia. Na szczęście objawy zanikają po przejściu na materiały niezawierające niklu, chromu lub miedzi. Objawy są zróżnicowane. U niektórych pacjentów po upływie 20-50 minut od ekspozycji na lateks pojawia się pokrzywka i/lub obrzęk twarzy i dłoni. Inni pacjenci mają trudności z oddychaniem. Niekiedy nie występują widoczne objawy. Jeśli wkrótce po wymianie ligatury lub gumki ortodontycznej wystąpią pokrzywka, obrzęk dłoni lub twarzy bądź trudności z oddychaniem, należy bezzwłocznie jechać do szpitalnej izbyprzyjęć. Nie wolno czekać, licząc na ustąpienie objawów. Wiedząc o alergii należy poprosić o stosowanie materiałów nie zawierających lateksu.

Koszty leczenia ortodontycznego pokrywane są trzyetapowo.

  • Pierwszy etap to koszty przygotowań, a w tym badań rtg, modeli trójwymiarowych i opracowania planu leczenia. Są one pokrywane podczas pierwszych wizyt.
  • Etap drugi to koszty aparatu ponoszone w chwili jego założenia.
  • Trzeci etap obejmuje koszty konsultacji odbywanych co miesiąc lub co dwa miesiące. Stanowią one generalnie połowę całkowitego kosztu i są rozłożone na okres około 30 miesięcy.

W przypadku leczenia aparatami czynnościowymi retencja powinna trwać połowę okresu leczenia aktywnego. Po leczeniu czynnościowym u pacjentów rosnących dochodzi do przebudowy w stawach skroniowo-żuchwowych, regulacji czynności mięśni, usprawnienia funkcji. Dlatego uważa się, że po leczeniu czynnościowym wymagana jest krótsza retencja niż po leczeniu czynnym. Po leczeniu aparatami stałymi aparaty retencyjne powinny być noszone całodobowo przez 3-4 miesiące (przebudowa aparatu zawieszeniowego zęba) z przerwami na posiłki, a po tym okresie 12 h/24 h, przez co najmniej 12 miesięcy, a u wielu dorosłych z zanikami kości lub gdy nastąpiła znaczna rozbudowa łuków zębowych retencja musi być trwała. Retencja powinna trwać całodobowo przez rok, potem w nocy przez „niezdefiniowany czas”, a u wielu dorosłych powinna być trwała.