Periodontologia

Przyzębie to tkanki otaczające ząb i utrzymujące go w kości. W ich skład wchodzą: dziąsła, kość wyrostka zębodołowego szczęki i żuchwy, cement korzeniowy, różnego rodzaju więzadła mocujące ząb w zębodole. Najczęstszym powodem utraty tych tkanek są dwa schorzenia: powszechnie znana paradontoza i zgryz urazowy.

W wyniku stanu zapalnego wywołanego przez przebieg paradontozy dochodzi do niszczenia tego aparatu i zęby coraz słabiej są osadzone, a z czasem wypadają.

Paradontozę można podzielić  na kilka typów: na zapalenia przewlekłe, agresywne oraz na zapalenia przyzębia w przebiegu chorób ogólnych.

Wszystkie są chorobami infekcyjnymi - wśród przyczyn zawsze wymienia się płytkę bakteryjną.

Dziąsło i kość mogą być chore wokół jednego zęba, grupy zębów lub obejmować całe uzębienie.  Najczęstszą przyczyną paradontozy są błędy i zaniechania higieniczne. Zęby są myte za krótko, za rzadko. Minimum to dwa  razy dziennie po 3 minuty.  Często pomijane są niektóre odcinki łuku zębowego. Bardzo często nie są myte styczne zębów. Czasami powodem jest źle założone wypełnienie na powierzchni stycznej - między zębami może doprowadzić do choroby przyzębia wokół całego zęba: krwawienia, rozchwiania  oraz do stanu zapalnego kości - utraty podparcia kostnego. Czyli próchnica i nieprawidłowe jej leczenie może być również jedną z przyczyn choroby przyzębia. Również nieprawidłowe uzupełnienie protetyczne – na przykład niedopasowana korona lub nie uzupełnienie braków uzębienia prowadzi do tego schorzenia.

Zgryz urazowy niszczy tkanki przyzębia inaczej. Ich utrata związana jest z  przeciążeniem. W wyniku złych kontaktów zębów niektóre z nich odbierają więcej siły, pojawiającej się w trakcie żucia niż inne. Pierwszym objawem jest obnażanie szyjek zębów. Często w miejscu gdzie kończy się korona i zaczyna korzeń, pojawia się poziome zagłębienie. Niekiedy w tym miejscu pojawia się silna wrażliwość na bodźce. Obnażony korzeń zęba jest mniej twardy niż korona zęba. Mycie zębów pastą nie powoduje jej ścierania. Ale korzeń zęba już się wyciera. Współczesne materiały do wypełnień pozwalają dokleić warstwę ochronną i ochronić przed dalszym wycieraniem.

Uwarunkowania genetyczne na które zrzuca się całą winę, jedynie sprzyjają reakcji przyzębia na płytkę i kamień nazębny. Dla pacjenta podatnego na zapalenia przyzębia to oznacza więcej pracy nad higieną niż u osoby zdrowej. W rzeczywistości przyczyn jest więcej i nie są do końca wyjaśnione ani poznane.

Pierwsze objawy, które powinny skłonić pacjenta do zgłoszenia się do periodontologa to wrażliwość dziąseł, ich zaczerwienienie oraz krwawienie podczas szczotkowania zębów. Nawet tak niewielkie, mało uciążliwe objawy mogą skrywać poważne problemy.

Periodontologia to leczenie chorób dotyczących zęba i tkanek wokół zęba – dziąseł, kości i aparatu zawieszeniowego zęba – ogólnie przyzębia.

Nie zwlekaj! Sprawdź, czy problem nie dotyczy także Ciebie!

Im wcześniej choroba zostanie wykryta, tym bardziej skutecznie będzie można z nią walczyć. Dlatego tak istotna jest konsultacja u specjalisty, pozwalająca na dokładne przebadanie układu dziąsło-ząb i dokonanie szczegółowej analizy ich stanu. Otrzymają Państwo kompleksowy program leczenia jamy ustnej. Jeżeli będzie to konieczne, wspólnie dokonamy doboru najstosowniejszej metody leczenia. Spotykam się często z praktyką leczenia paradontozy przez stomatologów bez specjalizacji. Przy sposobie leczenia kompleksowego, planowego, z prowadzeniem kolejnych etapów, nauką i wyrobieniem prawidłowych nawyków higienicznych u pacjenta oczywiście ma to sens. Ale najczęściej przybiera formę namawiania na najbardziej kosztowne zabiegi, takie na przykład  na kiretaże w ostrym stanie zapalnym i pozostawianie potem pacjenta bez opieki.
Tylko profesjonalny plan leczenia jest podstawą do podejmowania dalszych działań.

PARADONTOZĘ MOŻNA WYLECZYĆ

Wyleczyć nie zawsze znaczy przywrócić do pierwotnego stanu. Często jej dotychczasowe skutki  przeważnie są nieodwracalne. Dlatego tak istotne jest badanie wstępne. Ono określa zakres potrzeb Pacjenta i kompleksowy plan leczenia. Każdy jest leczony indywidualnie. Plan leczenia zależy w dużej mierze od współpracy. Nie mogą liczyć na sukces osoby nie współpracujące, nie wykonujące zaleceń.  Niejednokrotnie nie udaje się przejść fazy higienizacyjnej. Dopóki pacjent nie wyrobi w sobie skutecznych nawyków higienicznych nie powinno się wykonywać zabiegów leczniczych z fazy korekcyjnej. Oznaczać to może sytuację, w której jedyną propozycją jaką będzie otrzymywał co wizytę będą jedynie skalingi.

Początkowa periodontopatia – zapalenie dziąseł

Początkowo problem ogranicza się do tkanek dziąsła. Manifestuje się krwawieniem dziąseł podczas szczotkowania, używania nici dentystycznej oraz spożywania pokarmów. Brodawki dziąsłowe stają się obrzęknięte, zaczerwienione, bolesne, łatwo krwawią. Najczęstszą przyczyną są mniejsze bądź większe zaniedbania higieniczne. Choroby te z reguły łatwo poddają się leczeniu, nie pozostawiając trwałych następstw.
W wyniku rozprzestrzeniania się stanu zapalnego na głębsze tkanki przyzębia dochodzi do powstawania kieszonek patologicznych, stopniowej destrukcji kości wyrostka zębodołowego oraz rozchwiania a następnie utraty zębów.
W wyniku infekcji bakteryjnej pochodzącej z płytki nazębnej dochodzi do przewlekłego stanu zapalnego w kościach. Problem ten dotyczy około 80% dorosłej populacji. W związku z tym schorzenia przyzębia zalicza się podobnie jak próchnicę do chorób społecznych.
Początkowe stadium parodontozy przebiega prawie bezobjawowo. Często są to niewielkie krwawienia z dziąseł, obnażenia korzeni zębów, nieprzyjemny zapach i smak z jamy ustnej.

Periodontopatia zaawansowana

Bardzo często takie objawy są bagatelizowane i ludzie zgłaszają się do dentysty dopiero wtedy, pozornie zdrowy ząb rusza się, boli, lub utworzy się ropień na dziąśle. Wtedy zazwyczaj jest już bardzo późno na leczenie. Przy bardziej zaawansowanej chorobie pojawia się  odsłanianie szyjek zębowych, może wtedy wystąpić wrażliwość –  ból przy zmianach temperatury czy kwaśnych potrawach.

Periodontopatia destrukcyjna

Jeżeli utrata kości przekroczy 1/2 czy 2/3 pojawia się  ruchomość zębów.  Taka destrukcyjna faza leczenia ogranicza możliwości leczenia. Zachować zęby w tym etapie rozwoju choroby udaje się jedynie tym, którzy współpracują i utrzymują idealną higienę. Niestety jednak często na tym etapie można jedynie zaproponować usunięcie zębów.

Leczenie choroby przyzębia wiąże się z regularnymi wizytami kontrolnymi co 3-6 miesięcy. W trakcie każdej wizyty oceniany jest aktualny stan przyzębia, rezultaty pielęgnacji przez pacjenta jamy ustnej i wyniki leczenia, a także przeprowadzane są odpowiednie zabiegi.

Istotne jest rozpowszechnienie świadomości, że choroby przyzębia nie mają jedynie charakteru miejscowego, ograniczonego w skutkach do jamy ustnej, ale rzutują na ogólny stan zdrowia. Powoduje to konieczność skojarzonego leczenia pacjentów przez periodontologa z takimi specjalistami jak: kardiolodzy, diabetolodzy, nefrolodzy etc...

Choroba przyzębia stanowi wrota zakażenia dla całego organizmu. Nie leczona prowadzi do utraty zębów, jak równie stanowi ryzyko rozwoju chorób ogólnoustrojowych takich jak: choroby serca, miażdżyca, udar mózgu czy cukrzyca. U ciężarnych może być przyczyną przedwczesnych porodów.
W związku z tym bardzo istotne jest działanie profilaktyczne a w przypadku obecności choroby wdrożenie skojarzonego, kompleksowego leczenia.

Zdrowe dziąsła jest niezbędnym elementem pięknego i zdrowego uśmiechu.

 

Zakres periodontologii                                                                             

Na pierwszej wizycie w naszym gabinecie jest przeprowadzane badanie periodontologiczne, które jak każde badanie lekarskie składa się z wywiadu, badania klinicznego oraz w razie potrzeby badań dodatkowych.

Podczas wywiadu  staramy się uzyskać wszystkie istotne informacje odnośnie powodu zgłoszenia się Pacjenta, jego ogólnego stanu zdrowia, nawyków higienicznych oraz potrzeb i oczekiwań względem terapii.

W badaniu klinicznym oceniam uzębienie pacjenta, prawidłowość zgryzu oraz higienę, skupiając się zwłaszcza na stanie tkanek otaczających ząb - przyzębiu. Zwracam szczególną uwagę na kształt, kolor, konsystencję dziąseł i błony śluzowej, obecność nieprawidłowości m.in. krwawienia dziąseł, rozchwiania zębów. Dokumentuję stan Pacjenta. To badanie określa stan na początek leczenia. Wyniki badania stanowią potem punkt odniesienia do oceny skuteczności.

Spośród badań dodatkowych najbardziej przydatne w diagnostyce chorób przyzębia są badania radiologiczne oraz badania ogólne krwi (morfologia krwi z rozmazem, poziom glukozy).

Po przeanalizowaniu danych uzyskanych podczas pierwszej wizyty opracowuję indywidualny plan leczenia i przedstawiam go Pacjentowi.

Wczesne stadia choroby leczy się metodami zachowawczymi.

Każdy pacjent w pierwszej kolejności przechodzi zabieg higieny profesjonalnej na której dokładnie usuwa się złogi: kamień i płytkę poleruje powierzchnie zębów i zabezpiecza je przed nadwrażliwością i szybkim pojawianiem się osadu.

Często podaję  miejscowe leki przeciwzapalne. W przypadku ciężkiej periodontopatii z objawami ogólnymi proponuje się antybiotykoterapię.

Następnie udziela dokładnej, indywidualnie dobranej instrukcji higieny.

W zależności od nasilenia schorzenia, ilości powierzchni korzeni do oczyszczenia, zabieg skalingu periodontologicznego musi być podzielony na etapy. Tych etapów może być od dwóch do czterech. Przy niewielkiej ilości naddziąsłowych osadów możliwe jest ich usunięcie podczas jednej wizyty.

Skaling poddziąsłowy jest zabiegiem krwawym. Odbywa się w środowisku jamy ustnej, które nie jest jałowe. Nieuniknione jest przedostawanie się podczas zabiegu bakerii do krwioobiegu. Rozdzielając profesjonalny, periodontologiczny skaling na etapy z jednej strony ogranicza się wysiew bakterii do krwi podczas zabiegu. Z drugiej strony pozwala ocenić stopień współpracy pacjenta z lekarzem.

Jeżeli pacjent nie wdroży się do dodatkowych działań higienicznych wymuszonych chorobą, nie można mu zaproponować kolejnych etapów leczenia. Musi ponownie wrócić do pierwszego etapu leczenia – fazy higienizacyjnej, ponieważ po ewentualnym zabiegu chirurgicznym pacjent również nie będzie utrzymywał niezbędnej higieny. 

Aby pozbyć się szkodliwej flory bakteryjnej, przywrócić równowagę w kieszonkach dziąsłowych, umożliwić pojawienie się nowego przyczepu dziąsłowego stosuje się w naszym gabinecie miejscowe podawanie środków przeciwzapalnych.

W przypadkach zawansowanych, oraz wtedy kiedy chcemy wykonać sterowaną regenerację tkanek konieczna jest interwencja chirurgiczna. Są to zabiegi nazywane kiretażem zamkniętym i otwartym,

a bardziej zaawansowane - operacjami płatowymi. Oprócz opracowania korzeni i kieszonek dziąsłowych wykonuje się tu także korekty dziąsła, kości oraz stosuje się preparaty pozwalające na odbudowanie utraconej kości i tkanek przyzębia.

Odbudowa tkanek

Terapia polega na zastosowaniu specjalnego preparatu (emdogain) zawierającego białka szkliwa, które pobudzają tkanki do odnowy. Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym. Lekarz nacina dziąsło pionowo i odchyla je, by dostać się do korzeni zęba. Potem specjalnym preparatem oczyszcza powierzchnię korzenia i nanosi na nią leczniczy preparat. Szwy usuwa się po 1-3 tygodniach. Po upływie ok. 6 miesięcy na zdjęciu rentgenowskim wyraźnie widać odbudowane tkanki. Innym materiałem służącym odtwarzaniu kości jest Bio-Guide® - błona kolagenowo-resorbowalna, która odizolowywuje miejsce uszkodzenia od szkodliwych w tym wypadku tkanek nabłonkowych i tworzy obszar, do którego mogą wnikać rozmnażać się w nim i różnicować komórki macierzyste, zdolne pobudzać wytwarzanie kości. Ubytki kości można też wypełniać substytutem kości Bio-Oss® -granulat naturalnej kości pochodzenia odzwierzęcego lub syntetycznym szkłem Biogran.
Warunkiem zastosowania tych najnowszych osiągnięć nauki w dziedzinie periodontologii jest całkowite wyleczenie jamy ustnej, idealna higiena, a przede wszystkim świadoma współpraca pacjenta z lekarzem i higienistką.

W każdym przypadku trzeba zadbać o zrównoważony zgryz, uzupełniając braki zębowe lub ortodontycznie skorygować jego wadę. Warunkuje to bowiem prawidłowy rozkład sił w czasie żucia i pozwala uniknąć przeciążeń kości przyzębia.

W przypadku, kiedy rozchwianie zębów jest silne, można wykonać szynowanie zębów włóknem szklanym. Taki zabieg natychmiast przywraca funkcję i Pacjent może takimi zębami  jeść bezpośrednio po zabiegu.

Zdarzały się sytuacje, że w wyniku urazu dolnych siekaczy pacjent przyszedł z zębem w ręku. Wykorzystując włókno szklane i współczesne nanokompozyty można takiego zęba wkleić w łuk zębowy podczas zakładania szyny. Efekt takiego zabiegu często wszystkich pozytywnie zaskakuje. Każdą sytuację należy jednak ocenić po dokładnym badaniu.

 

DIAGNOSTYKA ZAPALEŃ PRZYZĘBIA

Zgodnie z tym co napisano w poprzedniej zakładce, zapalenia przyzębia mogą długo pozostać niewykryte. Ból zęba zwykle zmusza pacjenta do szybkiej wizyty. Początki paradontozy zwykle prawie nie bolą.

Objawy, które na pewno zostaną zauważone w trakcie pierwszego badania jamy ustnej to przede wszystkim pogłębione kieszenie dziąsłowe (fizjologicznie nie powinny być głębsze niż (2 -  3mm), krwawienie z dziąseł, recesje (czyli obnażenia powierzchni korzenia zęba) oraz zwiększona ruchomość zębów.

Dziąsło jest zaczerwienione i obrzęknięte, krwawi przy szczotkowaniu, jest obolałe, może pojawić się przykry zapach z ust. Na granicy dziąsło-ząb pojawia się biało-żółty kamień.

Jednak najbardziej niszczona jest kość. Tempo utraty kości jest zdecydowanie szybsze niż tempo utraty dziąsła. Dlatego szczelina pomiędzy dziąsłem a zębem pogłębia się. Prawidłowo ma około
2 milimetrów głębokości. W przebiegu paradontozy może nawet sięgać do wierzchołka zęba.

Bardzo istotny jest również wywiad ogólnolekarski, ponieważ choroby przyzębia (zwłaszcza te agresywne) często występują rodzinnie, a wiele chorób ogólnoustrojowych modyfikuje - a mówiąc wprost zaostrza przebieg zapaleń przyzębia.

Najczęściej, bo ponad 90% przypadków, prawidłowe czyszczenie zębów i przestrzeni międzyzębowych oraz odpowiedni masaż dziąseł zapobiega rozwojowi choroby i utracie kości.

Wczesne postacie parodontopatii rozpoznaje się na podstawie badania, popartego zdjęciami radiologicznymi, przeprowadzonego przez lekarza periodontologa.

Zapalenia przyzębia w obrębie dziąsła brzeżnego są całkowicie odwracalne.

Jeżeli początki parodontozy zostaną stwierdzone, można w znacznym stopniu spowolnić jej postęp, a nawet zahamować jej rozwój dzięki regularnym wizytom u lekarza i utrzymywaniu właściwej higieny jamy ustnej.

 

PRZEWLEKŁE ZAPALENIA PRZYZĘBIA

To najczęściej spotykana choroba przyzębia, potocznie nazywana paradontozą, dotyka z różnym nasileniem ponad 80% dorosłych. Objawy tej wolno postępującej choroby są bardzo niespecyficzne i słabo nasilone, dlatego choroba może pozostać niezauważona przez wiele lat. Pierwsze wyraźne sygnały (np. rozchwianie, wydłużanie się koron klinicznych zębów, nadwrażliwość) skłaniające Pacjenta do podjęcia leczenia pojawiają się, gdy choroba jest w znaczący sposób zaawansowana. Stopień rozwoju choroby związany jest z nawykami higienicznymi pacjenta.

 

AGRESYWNE ZAPALENIA PRZYZĘBIA

Występują zdecydowanie rzadziej. Choroba ta ujawnia się zazwyczaj przed 30 rokiem życia. Charakteryzuje się gwałtowną utratą kości wyrostka zębodołowego w konsekwencji prowadzącą do szybkiej utraty zębów. Niewątpliwie w przypadku tej choroby mamy do czynienia z defektem genetycznym.
Wiele badań wskazuje na obecność tzw. specyficznej płytki bakteryjnej – czyli określonych gatunków bakterii bytujących w kieszonkach dziąsłowych. W chorobie tej nie ma bezpośredniego przełożenia pomiędzy ilością płytki, a stopniem zaawansowania procesu zapalnego.

 

LECZENIE ZAPALEŃ PRZYZĘBIA

Trzy podstawowe fazy leczenia periodontologicznego:

1. higienizacyjna:

  • motywacja pacjenta
  • instruktaż higieny
  • scaling nad i poddziąsłowy
  • polerowanie powierzchni korzeni rooth planing
  • piaskowanie
  • fluoryzacja - pokrywanie lakierem fluorowym oraz szyny nakładkowe do fluoryzacji domowej
  • leczenie próchnicy
  • leczenie endodontyczne (kanałowe)
  • korekta nieprawidłowych uzupełnień protetycznych
  • tymczasowe leczenie protetyczne
  • korekty zwarcia i odciążenia stawów skroniowo-żuchwowych

2. korekcyjna:

  • ostateczne leczenie protetyczne
  • ostateczne leczenie zgryzu urazowego
  • zabiegi chirurgii periodontologicznej

3. podtrzymująca

  • badania i wizyty kontrolne co 3 miesiące
  • zabiegi przeciwdziałające nawrotom choroby.

 

FAZA PIERWSZA – HIGIENIZACJA

Zespół zabiegów wykonywany przez periodontologia.

Polega najogólniej na eliminacji stanów zapalnych. Cel ten jest realizowany poprzez zmniejszenie liczby bakterii patogennych dla tkanek przyzębia.

Skaling - leczenie rozpoczyna się od dokładnego usunięcia kamienia nad - i pod dziąsłowego Ten, niby prosty zabieg jest jednym z trudniejszych manualnie. Wiele naszych sukcesów w leczeniu paradontozy są bezpośrednio powiązaniu z precyzyjnym i atraumatycznym przeprowadzeniem tej fazy leczenia.

Polerowanie korzeni – root planing polega na wypolerowaniu powierzchni korzeni zębów wykonuje się je ręcznymi narzędziami do pracy pod krawędzią dziąsła – kiretami. Usunięcie zmienionego chorobowo cementu korzeniowego zmniejsza ilość bakterii w kieszeni dziąsłowej. Wygładzenie powierzchni korzenia daje ograniczenie przyklejania się bakterii do powierzchni korzenia, przez co gojenie przebiega szybciej i bez powikłań.

Fluoryzacja  oczyszczone powierzchnie pokrywa się preparatami fluorowymi, zabezpiecza to świeżo odsłonięte powierzchnie przed próchnicą i ogranicza ilość bakterii.

Bardzo ważnym elementem tej fazy jest drobiazgowy instruktaż higieny jamy ustnej i określenie poziomu higieny. W zależności od potrzeb faza higienizacyjna obejmuje od jednej do nawet sześciu wizyt. Zależy to od ilości zębów oraz od masy złogów nazębnych do usunięcia.

Dlatego kolejne etapy leczenia zarezerwowane są wyłącznie dla pacjentów współpracujących. Nie wszyscy chorzy dają się zakwalifikować do dalszych etapów. Pacjent, który z wizyty na wizytę wraca
z obfitymi złogami nie będzie leczony chirurgicznie.

W fazie tej wykonuje się również niezbędne zabiegi z zakresu innych dziedzin stomatologii – wymiana nieszczelnych wypełnień, leczenie próchnicy, korekta nieprawidłowo założonych wypełnień
i uzupełnień protetycznych, usunięcie zębów nie rokujących utrzymania w jamie ustnej.
Po przeprowadzeniu zabiegów I fazy konieczne jest kolejne kompleksowe badanie periodontologiczne w celu określenia dalszego postępowania terapeutycznego. W przypadku, gdy stan zapalny został wyeliminowany, a Pacjent utrzymuje prawidłową higienę jamy ustnej, przechodzi się od razu do trzeciej fazy tzw. podtrzymującej (patrz niżej). Gdy Pacjent nie jest w stanie utrzymać prawidłowej higieny, a nie ma czynników wymagających leczenia chirurgicznego, powtarzana jest faza I leczenia czyli higienizacja, gdzie jeszcze większy nacisk jest położony na instruktaż higieny i motywację Pacjenta.

W praktyce decyduje głębokość kieszeni dziąsłowych. Przyjmuje się, że 3 mm to głębokość kieszeni przy której pacjent da radę utrzymać prawidłową higienę. W pozostałych przypadkach, mimo przeprowadzonych zabiegów i prawidłowej higieny utrzymuje się stan zapalny to jest to wskazanie do leczenia chirurgicznego.

Zakres wskazań do leczenia chirurgicznego ustala się wykonując  test CPITN, polegający na ocenie głębokości kieszeni dziąsłowych w ściśle określonych miejscach. Średnia wartość określa wtedy zakres wskazań leczniczych.


FAZA DRUGA - ZABIEGI CHIRURGICZNE

To przede wszystkim kiretaże zamknięte i otwarte, operacje płatowe (CWN) oraz sterowana regeneracja tkanek. Są to zabiegi mające na celu eliminację stanu zapalnego poprzez redukcję głębokości kieszeni przyzębnych. Celem najważniejszym tej fazy jest stworzenie warunków do utrzymania optymalnej higieny jamy ustnej przez Pacjenta.

Kiretaż zamknięty - najczęściej wykonywany zabieg w chirurgicznym leczeniu chorób przyzębia. Ma on zastosowanie w przypadku obecności kieszonek przyzębnych (pogłębionych na skutek rozwoju paradontozy szczelin zawartych między dziąsłem a zębem).

Kiretaż polega na oczyszczeniu kieszonki przyzębnej z zawartości będącej przyczyną utrzymywania się stanu zapalnego, m.in. z ziarniny zapalnej zasiedlonej przez bakterie. Umożliwia to zlikwidowanie stanu zapalnego i zagojenie się rany. Jest to zabieg oczywiście wykonywany w znieczuleniu miejscowym, oszczędzający tkanki otaczające ząb oraz nie wpływający na ogólną kondycję Pacjenta. Okolicę po zabiegową na kilka dni zabezpiecza się opatrunkiem chirurgicznym

 

KIRETAŻ OTWARTY

Kiretaż otwarty - stosowany jest w przypadku obecności głębszych kieszonek przyzębnych. Różni się od kiretażu zamkniętego zastosowaniem rozcięcia i  odchylenia dziąsła, co pozwala na oczyszczenie wszystkich tkanek objętych procesem zapalnym  pod kontrolą wzroku. Zaletą tego zabiegu jest szybkie gojenie się rany po zabiegowej, minimalny dyskomfort dla Pacjenta i dobry efekt estetyczny.


Zabiegi płatowe - znajdują zastosowanie w sytuacjach bardziej zaawansowanych postaci paradontozy, gdy na skutek postępu choroby doszło do zniszczenia tkanki kostnej pokrywającej korzenie zębów. Operacja płatowa pozwala na usunięcie ogniska zapalnego, po uzyskaniu dostępu do kości. Istnieje również możliwość wypełnienia ubytku kości specjalnymi materiałami wspomagającymi odbudowę tkanki kostnej. Sterowana regeneracja tkanek przyzębia i kości do wyboru jest szereg materiałów kościozastępczych, błon zaporowych preparatów osteoindukcyjnych. Wybór zależy to przede wszystkim od typu ubytku kostnego jego wielkości i umiejscowienia.

 

FAZA TRZECIA - PODTRZYMUJĄCA WYNIKI LECZENIA 

Nieodłącznym elementem fazy trzeciej są wizyty kontrolne przeprowadzane raz na kwartał, przeznaczone na ocenę poziomu higieny oraz wyników leczenia. Jest ona bardzo istotna w procesie leczenia i pozwala uniknąć poważniejszych powikłań ze strony przyzębia przez wiele lat.

Podczas wizyt przeprowadza się badanie CPITN określające obecny stan przyzębia i porównuje je zarówno ze stanem wyjściowym, jak i sytuacją po fazie korekcyjnej.

 

PODSTAWOWE CZYNNOŚCI HIGIENICZNE DLA PACJENTÓW Z PROBLEMAMI PERIODONTOLOGICZNYMI

1. Co najmniej 2 razy dziennie przez 3 minuty myj zęby  szczoteczką, ruchami wymiatającymi (od dziąsła ku koronie), używając past zapobiegających paradontozie. Współcześnie za najlepsze uważa się szczoteczki elektryczne generujące 8800 ruchów rotacyjnych 40000 ruchów pulsacyjnych włosia na minutę. Uważam, że szczoteczki miękkie nie sprawdzają się w praktyce. Co prawda są delikatne, ale przez to nieefektywne. Ten sam efekt higieniczny, który można osiągnąć po 3 minutach mycia szczotką o średniej twardości, szczotką miękką uzyska się dopiero po 10 minutach.

2. Podczas mycia zębów, trzeba masować dziąsła szczoteczką. Podczas mycia szczotka częściowo musi pracować na dziąśle. Początkowo dziąsła będą wrażliwe. Po tygodniu zaczynają się ujędrniać, po dwóch tygodniach zwykle można szczotkować tę okolicę bez problemów.


3. Po jedzeniu powinno się myć zęby lub przynajmniej płukać usta płynami do dezynfekcji jamy ustnej; można też przez 10 minut żuć bezcukrową gumę do żucia.

4. 2-4 razy w roku (palacze częściej) powinno się usuwać u stomatologa kamień nazębny.

5. Co pół roku konieczna jest wizyta kontrolna. Ocenie podlega stan przyzębia i zębów.

6. Oprócz czyszczenia zębów szczoteczką konieczne jest czyszczenie przestrzeni międzyzębowych. Najdokładniej nożna to wykonać dobrze dobraną szczotką międzyzębową. Nitką dentystyczną czyści się mniej dokładnie, ponieważ rzadko kiedy korzeń zęba ma przekrój kolisty lub owalny. Bardzo często jest to przekrój nerkowaty. I wtedy nitka nie doczyszcza zagłębienia i stan zapalny nie chce ustąpić.

 

SZYNOWANIE ZĘBÓW

Często w trakcie paradontozy dochodzi do rozchwiania zębów. Dochodzi do niego najczęściej, kiedy zniszczenie kości wokół zębów jest większe niż 2/3  pierwotnej wysokości.

Konieczność szynowania zachodzi wtedy, kiedy rozchwianie zęba jest większe niż 1 mm lub ząb jest rozchwiany w więcej niż w jednej płaszczyźnie. Pacjentowi można pomóc łącząc rozchwiany ząb z innymi, dobrze osadzonymi. Wtedy siła z gryzienia rozkłada się na wiele zębów.
Współczesne technologie pozwalają to zrobić. Laminaty z maty z włókien poliaramidowych pozwalają połączyć z sobą zęby o różnym stopniu rozchwiania. Są to tak silne łączenia, że umożliwiają nawet trwałe uzupełnienie brakującego zęba. Najczęściej zachodzi taka konieczność przy problemach z dolnymi siekaczami.

Szynę montuje się dyskretnie od strony językowej. Przy innych zębach często trzeba montować szynę zarówno od strony jamy ustnej i od strony policzkowej.

Zabieg jest bezbolesny. Wykonuje się go w gabinecie. Trwa około godziny. Bezpośrednio po zabiegu można jeść. Natychmiastowo przywraca zarówno wygląd, jak i funkcję.

Zdarzały się sytuacje, że w wyniku urazu dolnych siekaczy pacjent przyszedł z zębem w ręku. Wykorzystując włókno szklane i współczesne nanokompozyty można takiego zęba wkleić w łuk zębowy podczas zakładania szyny. Efekt takiego zabiegu często wszystkich pozytywnie zaskakuje. Każdą sytuację należy jednak ocenić po dokładnym badaniu.Oczyścić, osuszyć, wytrawić i pokryć systemem wiążącym powierzchnie zębów przeznaczone do szynowania. Odmierzyć i odciąć odpowiednią długość włókna. Zaczynać szynowanie od środka pracy, albo od najbardziej rozchwianego zęba lub też od największej przestrzeni międzyzębowej. Pokryć pierwszego szynowanego zęba cienką warstwą kompozytu do uzupełnień stałych, w każdej przestrzeni międzyzębowej. Starannie wciska się włókno w kompozyt. Naświetla się odcinkami po 5 mm. Czynności powtarza się  dotąd, aż wszystkie zęby przeznaczone do szynowania zostaną połączone włóknem. Następnie szynę pokrywa się kompozytem, wygładza i poleruje.